از راهــــــی کـــه رفتــــــی بـــــــرنگــــــرد کـه دیگه دیـره

آخــــه دلـــم یــــــه جـــــای دیگـــــه گیـــــر کــرده اسیره

نیـــا پیشــم ، ولــم کـــن ، بـــــــرو حــوصلتــــو نــــدارم

از نـــــاز و ادات خستــــه شـــــدم حــــــالتــــــو نــــدارم

یکــــــی پیــــدا شــده صـد مــرتبه از تـــو قشنـــگ تــــر

یکــــــی پیــــدا شــده هــــزار دفعـــه از تـــو یــه رنگتــــر

یکــــی پیـــدا شـده کــه قـــــــــدر عشقمـو میـــــدونـــه

از تــــوی چشــــام حـــــرف تــــوی دلمــــو مــی خــونـه

مث تـــو نیست کــــه هــــر کـــاری کنــم ایـــراد بگیــــره

هـــرچی بهش می گم حــالیش نشـه هیچی نگیــــره

اگــــه یــــه لحظــه پیشــش نبـــــاشم دلــش میگیـــره

منـــو دوستــــم داره ، عــــاشقمه ، واســـم میمیـــــره

مث تـــو نیست که از عــاشق شدن هیچــــی نــدونــه

همــه حـــــــرفـــــای عــــاشقـونـــه رو بــــــازی بـــدونـه 

مث تـــو نیست کـه راست و چپ بــــره بگیـــره بـهونــه  

بهونــه هـــای جــور وا جـــور بگیــــــــــره از زمــــونــــــه


 

نوشته شده توسط مسعود دریانورد در دوشنبه 30 مهر1386 ساعت 1:2 موضوع شعر | لینک ثابت